Rianne Wisselink portretfotoHelaas kan ik zelf voor het eerst in mijn leven meepraten over wat het betekent als je voor langere tijd (gedeeltelijk) ziek bent. Het valt niet mee om te accepteren dat je van de ene op de andere dag iets mankeert en rekening moet houden met beperkingen. Gelukkig heb ik een volledig herstel en werkhervatting in mijn eigen functie in het vooruitzicht. Er zijn echter ook collega’s die blijvend rekening moeten houden met beperkingen en andere loopbaankeuzes moeten maken.

Voor deze collega’s is een goede begeleiding door de werkgever erg belangrijk. Dat gaat in de praktijk nogal eens mis. Ik vergeet nooit meer de collega die zo uit beeld was verdwenen dat ze zelfs geen kerstpakket meer ontving, terwijl ze nog wel aangepaste werkzaamheden verrichtte. Een vijftien pagina’s tellende klacht was nodig om de boel weer vlot te trekken.

Lange stilte

Dat is een voorbeeld uit de oude doos, maar tijdens het schrijven van deze blog belt – puur toevallig – een collega die anderhalf jaar thuis zit en één keer bezoek heeft gehad van haar leidinggevende. Hij gaf aan een nieuwe functie te hebben gekregen en vanaf dat moment werd het stil van de kant van de werkgever. Zo stil dat ze besloot de NPB te bellen toen ze zover was om de draad voorzichtig weer op te pakken – en niet de werkgever. Wij zijn ermee aan de slag gegaan, maar zo moet het dus niet.

Excuses

Tot onze vreugde zien we dat de werkgever de laatste tijd meer aandacht heeft voor collega’s die door ziekte een nieuwe plek moeten vinden in de organisatie. Onlangs werd in het oosten van het land op initiatief van de werkgever een gesprek met een collega gepland over zijn herplaatsing, nadat daarover meer dan een jaar helemaal geen contact meer was geweest. De betreffende collega was er niet gerust op en ging met een belangenbehartiger van de NPB naar dit gesprek. Tot haar stomme verbazing bood de werkgever zijn excuses aan en werd haar herplaatsing in één keer naar tevredenheid geregeld! Ook andere eenheden maken aanstalten om gedeeltelijk arbeidsongeschikte collega’s te herplaatsen en verschuiven zich niet meer achter de reorganisatie.

Passend werk

Jammer genoeg is nog niet overal in de politieorganisatie doorgedrongen dat het belangrijk is zieke collega’s niet uit het oog te verliezen en waar mogelijk passend werk te bieden. In het noorden van het land dreigt een medewerker ontslagen te worden terwijl ze al een jaar naar tevredenheid van haar leidinggevende aangepaste werkzaamheden verricht. Bovendien is gebleken dat ze deze werkzaamheden ook kan volhouden. Vooruitlopend op het ontslag is deze collega, die gedeeltelijk arbeidsongeschikt is en een WIA-uitkering ontvangt, zelfs alvast naar huis gestuurd!

Uiteraard zullen we dit ontslag juridisch aanvechten. Maar het verbaast ons zeer dat het zo ver moet komen en dat de eenheid Noord-Nederland niet bereid is een collega met beperkingen voor twaalf uur in de week te herplaatsen. Na alle plechtige beloften dat er binnen de politie ook plaats is voor gedeeltelijk arbeidsongeschikte collega’s hadden we een dergelijke opstelling niet (meer) verwacht.